accentus ecclesiasticus

accentus ecclesiasticus [łac. = akcent kościelny], sposób recytacji w śpiewie gregoriańskim; obejmuje oracje czyli kolekty, lekcje, profecje, czyli proroctwa, i ewangelię z właściwą im kadencją melodyczną; wykonuje je celebrans lub asystujący mu kleryk. Jest to śpiewna recytacja tekstu na jednym dźwięku, przerywana krótkimi kadencjami melodycznymi w miejscach, które określa interpunkcja. Do nauki akcentów kościelnych służyło wiele podręczników, opracowanych według zasad traktatu Doctrinale Aleksandra Gallusa de Villedieu oraz traktatów Hugona de Pisa i gramatyka bizantyjskiego Prisciana; u nas zachowało się kilka takich podręczników w rękopisach; w XVI w. drukowano w Krakowie podręczniki do nauki akcentów Sebastiana z Felsztyna, Jerzego Libana z Lignicy i kilka anonimowych.