alt, alto

alt, alto [łac.], głos wysoki, tzn. wyższy od tenoru i jemu przeciwstawiony, stąd w muzyce polifonicznej dawnych wieków zwany ->kontratenor; w rzeczywistości jest to głos niski, o charakterystycznej ciemnej barwie brzmienia, u chłopców odznacza się niezwykłą siłą i po mutacji przeobraża się w głos tenorowy; u kobiet, jako naturalny głos piersiowy sięgający normalnie od a do d2,

ma właściwą sobie miękkość; głębszy a. przybiera nazwę ->kontraltu. W wielogłosowych chórach kościelnych dawnych wieków, gdy do udziału w śpiewie nie dopuszczano kobiet, wykonywali we Włoszech partie altowe albo ->kastraci, albo tzw. alti naturali, czyli falsetyści, tj. tenorzy, śpiewający ->falsetem. Zob. też: altowy klucz.