afekty w muzyce

afekty w muzyce; estetyka muzyki XVIII w. rozwinęła teorię afektów, podkreślając bardzo silnie zdolność muzyki do wyrażania różnorodnych stanów uczuciowych. Muzykę nazywano wtedy „mową afektów” i żądano, aby wykonawca, a zwłaszcza pianista, grając jakąś kompozycję, wyrażał za pomocą odpowiedniej mimiki i gestykulacji te wszystkie uczucia, które kryły się w muzyce: „w chwilach smutku i znużenia musi on więc przybrać taki sam wyraz, w chwilach wesołości na twarzy jego przebić się musi wesołość itp., w żadnym zaś razie nie może wykonawca siedzieć jak martwy przed instrumentem.“ Takie żądania wobec pianisty stawia C. Ph. E. Bach w swym dziele: Versuch uber die wahre Art das Klavier zu spielen (2 cz.: 1753—62).