a

 

a, 1) szósty stopień gamy diatonicznej, opartej na dźwięku C. W systemie starogr. A było podstawowym dźwiękiem skali i nazywało się proslambanomenos:

jego oktawa górna, czyli małe a, zw. mese:

było podstawą stroju dla starogr. liry, czyli kithary (kitara). W średniowiecznym systemie solmizacyjnym Guidona z Arezzo dźwięk a otrzymał nazwę la; nazwę tę przejęły wszystkie ludy romańskie. {Jednokreślne a o częstotliwości 435 drgań na sekundę:

przyjęła Akademia Paryska za podstawę stroju jako tzw. diapason normal, uznany następnie przez międzynarodową konferencję w Wiedniu, 1885, jako obowiązujący ->kamerton. Na zebraniu International Standard Association w Londynie, 1939, zaproponowano strój nieco wyższy, oparty na a1 o 440 drganiach na sekundę; strój ten uznawany jest obecnie w większości krajów za obowiązujący. Wg tego normalnego a1 buduje się widełki strojowe i wg niego stroi orkiestra symfoniczna, w której obój podaje go jako kwintę trój-dźwięku d-moll.}

2) również początkowa litera wyrazów „alt“ lub “alto“, a więc w muzyce wokalnej, w chórze — głos altowy, w kompozycjach instrumentalnych zaś głos altówki, czyli wioli.