PRZYBYCIE DO KOŚCIOŁA

PRZYBYCIE DO KOŚCIOŁA

Tradycyjnie stosuje się dwie formuły. Zgodnie z pierwszą goście zajmują miejsca w kościele, gdzie czeka również przy klęczniku pan młody (po prawej stronie przed ołtarzem). Rodzice, krewni i przyjaciele siadają w ławkach – rodzina pana młodego po stronie prawej, panny młodej – po lewej.

O ustalonej godzinie panna młoda z twarzą osłoniętą welonem wkracza do kościoła u boku ojca i wraz z nim podchodzi do klęcznika.

Na wsi częściej państwo młodzi i goście ustawiają się w orszak na dziedzińcu kościelnym i razem uroczyście wkraczają do świątyni. Pannę młodą prowadzi ojciec, za nią podążają dzieci, dalej pan młody z matką, matka panny młodej z ojcem pana młodego, dziadkowie, świadkowie i wreszcie goście. Czasami panna młoda z ojcem, a za nią dzieci, wchodzą na końcu.

Jeżeli ojciec panny młodej nie żyje, towarzyszy jej wuj, brat albo ojciec chrzestny. Staje po lewicy narzeczonego, ale jeśli występuje on w mundurze, panna młoda zajmuje miejsce po jego prawicy (ponieważ oficerowie u lewego boku nosili szable). (Na zakończenie tego akapitu musimy uspokoić polskiego czytelnika – opisany tu obyczaj prowadzenia panny młodej przez ojca został u nas dawno zarzucony i stosuje się go tylko wyjątkowo. Najczęściej młoda para przyjeżdża do kościoła razem, często – ze świadkami. Tam – już w świątyni lub na zewnątrz, oczekują goście. Państwa młodych, którzy zwykle zatrzymują się tuż przy wejściu, czasami – zależnie od zwyczajów danej parafii – prowadzi do ołtarza kapłan. Mogą oni także przejść przed ołtarz sami, gdy rozlegną się pierwsze dźwięki muzyki.)

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *